40-ayette-sorumluluk-bilinci.docx
a
T.C. CUMHURBAŞKANLIĞI
DİYANET İŞLERİ BAŞKANLIĞI
Genel Yayın No: 1780
Cep Kitapları: 176
Yayın Yönetmeni: Dr. Fatih KURT
Yayın Koordinatörü: Bünyamin KAHRAMAN
Hazırlayan: ELif ERDEM Tashih: Hasan ÖZTÜRK Grafik & Tasarım: ALi YÜCEER
Baskı: İLeri Basım MatbaacıLık AŞ.
B. Evler Mahallesi F. Çakmak 2 Caddesi Güzelşehir Sitesi 22 Villa No: 1 ANP/22 Büyükçekmece/İstanbul
Tel: (0 212) 454 35 10
- Baskı, İstanbul 2020
ISBN: 978-605-7751-75-1 2020-34-Y-0003-1780
Sertifika No: 12930
Eser İnceleme Komisyonu Kararı: 22/04/2020/15
© Diyanet İşleri Başkanlığı
İLetişim
Dini Yayınlar Genel Müdürlüğü Basılı Yayınlar Daire Başkanlığı
Tel: (0 312) 295 72 93 - 94 Faks: (0 312) 284 72 88
e-posta: diniyayinlar@diyanet.gov.tr
40 Ayette Sorumluluk B¡l¡nc¡
ÖN SÖZ
İnsanı eşsiz güzellikte yaratan Yüce Rabbimiz, onu yarattıklarının en şereflisi kılmış, çeşitli nimetlerle rızıklandırmış, kâinattaki birçok varlığı onun hizmetine vermiştir. Yüce Allah, insana akıl ve irade vererek onu diğer canlı-lardan farklı ve üstün kabiliyetlerle donatmış, ayrıca karar alma ve kararlarını uygulayabilme özgürlüğünü sunmuştur. Bütün bunları bahşet-tikten sonra, “İnsan, kendisinin başıboş bırakı*-**lacağını* mı zanneder?”(Kıyâme, 75/36) buyurarak, ona sorumluluğunu hatırlatmıştır.
İnsan, göklerin, yerin ve heybetli dağların dahi üstlenmekten çekindiği “emanet”i, yani Allah’a kul olma sorumluluğunu, belki de ne kadar ağır olduğunun farkına varmadan, kabul etmiştir. Böylece Allah’a bir anlamda söz
5
vererek sözünü yerine getirmekle yükümlü olan “sorumlu bir varlık” yani “mükellef” olmuştur.
“Her nefis, kazandığına karşılık bir rehin*-**dir.*”(Müddessir, 74/38) buyurarak kullarına “sorum-lu” olduklarını hatırlatan Allah Teâlâ, dinini, emir ve yasaklarını bildiren bir peygamber gön-dermedikçe kimseye azap etmeyeceğini bildir-miştir. Çünkü bilgi sorumluluk gerektirir, bil-meyenin sorumluluğu yalnızca kendisine verilen imkânlar ölçüsünde araştırıp öğrenmektir. Bilginin varlığı ise akılla olur. Bu nedenle, dinimize göre, akıldan mahrum kimseler akıllanıncaya kadar, buluğ çağına ermemiş çocuklar büyü-yünceye kadar ve uyuyan kimseler uyanıncaya kadar sorumluluktan muaf tutulmuştur.
Yüce Allah’ın akıl ve irade sahibi kullarına yüklediği sorumluluklar ancak onların güçlerinin yettiği kadardır. Kullarını en iyi tanıyan ve onların zorluk çekmelerine razı olmayan Yüce Rabbimiz, unutarak ya da hatayla yapılan günahlardan dolayı onları sorumlu tutmamış,
6
kalplerinden geçirdiklerini fiile dönüştürme-dikleri takdirde onları affedeceğini söylemiştir. (Buhârî, Eymân ve nüzûr, 15) Bu yüzden Kur’an’da şöyle yalvarmamız öğütlenir: “Ey Rabbimiz! Unutur ya da yanılırsak bizi sorumlu tutm**a! Ey Rabbimiz! Bize, bizden öncekilere yüklediğin gibi ağır yük yükleme. Ey Rabbimiz! Bize gü*-**cümüzün yetmeyeceği şeyleri yükleme!”* (Bakara,
2/286)
Sonuçta insana nimet veren ve hidayet yolunu gösteren Cenâb-ı Hak, sorumlulukları ile onu sınamaktadır. Her hakkın karşılığında bir sorumluluk dengesi kurulduğunda, sağlıklı ve huzurlu bir toplum inşa etmek mümkün olacaktır. Sorumluluk bilincine sahip olan her mümin, vicdanen rahatlamanın yanı sıra, Rab-binin rızasına erişeceğini, aksi hâlde huzursuz-luğun yanı sıra ihmallerinin dünyevî ve uhrevî neticelerine katlanmak zorunda kalacağını bilir. Sorumluluk bilincine dair ayet-i kerimelerden derlenen bu çalışma, mümince bir hayat yaşamak isteyen okurlarına rehberlik etmeyi amaç-lamaktadır.
7
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالِْنْسَ اِلَّ لِيَعْبُدُونِ
Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım.
(Zâriyât, 51/56)
8
اِنَّا عَرَضْنَا الَْمَانَةَ عَلَى السَّٰموَاتِ وَالَْرْضِ وَالْجِبَالِ فَاَبَيْنَ اَنْ يَحْمِلْنَهَا وَاَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الِْنْسَانُۜ اِنَّهُ
كَانَ ظَلُومًا جَهُولًۙ
Biz emaneti göklere, yerküreye ve dağlara teklif ettik, ama onlar bunu yüklenmek istemediler, ondan korktular ve onu insan yüklendi. Kuşkusuz insan çok zalim, çok bilgisizdir.
(Ahzâb, 33/72)
9
وَلَ نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّ وُسْعَهَا وَلَدَيْنَا كِتَابٌ يَنْطِقُ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَ يُظْلَمُونَ
Biz hiç kimseyi gücünün yettiğinden fazlasıyla yükümlü kılmayız. Katımızda hakkı söyleyen bir kitap vardır, onlara haksızlık edilmez.
(Mü’minûn, 23/62)
10
ٰهذَا بَلَغٌ لِلنَّاسِ وَلِيُنْذَرُوا بِه وَلِيَعْلَمُوا اَنَّمَا هُوَ اِٰلهٌ وَاحِدٌ وَلِيَذَّكَّرَ اُولُوا الَْلْبَابِ
Bu Kur’an; kendisiyle uyarılsınlar, Allah’ın ancak tek ilâh olduğunu bilsinler ve akıl sahipleri düşünüp öğüt alsınlar diye insanlara bir bildiridir.
(İbrâhîm, 14/52)
11
فَلَنَسْـَلَٔنَّ الَّذينَ اُرْسِلَ اِلَيْهِمْ وَلَنَسْـَلَٔنَّ الْمُرْسَلينَۙ
Kendilerine peygamber gönderilenlere mutlaka soracağız. Peygamberlere de elbette soracağız.
(A’râf, 7/6)
12
قَدْ جَاءَكُمْ بَصَائِرُ مِنْ رَبِّكُمْۚ فَمَنْ اَبْصَرَ فَلِنَفْسِهۚ وَمَنْ عَمِيَ فَعَلَيْهَاۜ...
Rabbinizden size gerçekleri gösteren deliller geldi. Artık kim gözünü açar hakkı idrak ederse kendi yararına, kim de (hakkın karşısında) körlük ederse kendi zararınadır...
(En’âm, 6/104)
13
اَحَسِبَ النَّاسُ اَنْ يُتْرَكُوا اَنْ يَقُولُوا ٰامَنَّا وَهُمْ لَ يُفْتَنُونَ
İnsanlar, imtihandan geçirilmeden, sadece “İman ettik.” demeleriyle bırakılıvereceklerini mi sandılar?
(Ankebût, 29/2)
14
فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ. وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ
Kim zerre miktarı hayır yapmışsa onu (karşılığını) görür. Kim zerre miktarı kötülük işlerse onu (karşılığını) görür.
(Zilzâl, 99/7-**8)
15
وَلَ تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ اُخْٰرىۜ وَاِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ اِٰلى حِمْلِهَا لَ يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْءٌ وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْٰبىۜ ...
Hiçbir günahkâr başka bir günahkârın yükünü yüklenmez. Günah yükü ağır olan kimse, (bir başkasını), günahını yüklenmeye çağırırsa, ondan hiçbir şey yüklenilmez, çağırdığı kimse yakını da olsa…
(Fâtır, 35/18)
16
يَا اَيُّهَا الَّذينَ ٰامَنُوا اتَّقُوا الَله حَقَّ تُقَاتِه۪ وَلَ تَمُوتُنَّ اِلَّ وَاَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
Ey iman edenler! Allah’a karşı gereği gibi saygılı olun ve ancak müslüman olarak can verin.
(Âl-i İmrân, (3/102)
17
قُلْ اَطيعُوا الَله وَاَطيعُوا الرَّسُولَۚ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُمْ مَا حُمِّلْتُمْۜ وَاِنْ تُطيعُوهُ تَهْتَدُواۜ وَمَا عَلَى
الرَّسُولِ اِلَّ الْبَلَغُ الْمُبينُ
De ki: “Allah’a itaat edin, peygambere itaat edin”. Eğer yüz çevirirseniz bilin ki ona yüklenen sorumluluğu ancak ona ait; size yüklenen görevin sorumluluğu da yalnızca size aittir. Eğer ona itaat ederseniz doğru yola erersiniz. Peygambere düşen ancak apaçık bir tebliğdir.
(Nûr, 24/54)
18
يَٓا اَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذ۪ي خَلَقَكُمْ وَالَّذ۪ينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَۙ
Ey insanlar! Sizi ve sizden öncekileri yaratan rabbinize kulluk edin ki, sakınabilesiniz.
(Bakara, 2/21)
19
... اِنَّ الصَّٰلوةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنينَ كِتَابًا مَوْقُوتًا
... Şüphe yok ki namaz, mü’minler üzerine vakitleri belli olarak yazılmış bir ödevdir.
(Nisâ, 4/103)
20
يَا اَيُّهَا الَّذينَ ٰامَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ.
Ey iman edenler! Allah’a karşı gelmekten sakınmanız için oruç, sizden öncekilere farz kılındığı gibi, size de farz kılındı.
(Bakara, 2/183)
21
وَاَق۪يمُوا الصَّٰلوةَ وَٰاتُوا الزَّٰكوةَۜ وَمَا تُقَدِّمُوا لَِنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ الِۜله اِنَّ الَله بِمَا تَعْمَلُونَ بَص۪يرٌ
Namazı kılın, zekâtı verin. Önceden kendiniz için ne hayır yaparsanız onu Allah katında bulursunuz. Şüphesiz Allah yaptıklarınızı eksiksiz görür.
(Bakara, 2/110)
22
...وَلِِله عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ اِلَيْهِ سَب۪يلًۜ
… Gitmeye gücü yetenin o evi (Kâbe’yi) ziyaret etmesi, Allah’ın insanlar üzerinde bir hakkıdır.
(Âl-i İmrân, 3/97)
23
وَاذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَاْٰلصَالِ وَلَ تَكُنْ مِنَ الْغَافِلينَ
Kendi kendine, yalvararak ve ürpererek, alçak sesle sabah akşam rabbini zikret, gafillerden olma!
(A’râf, 7/205)
24
فَاذْكُرُون۪ٓي اَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوا ل۪ي وَلَ تَكْفُرُونِ۟
Siz beni anın ki ben de sizi anayım. Bana şükredin, nankörlük etmeyin!
(Bakara, 2/152)
25
يَا اَيُّهَا الَّذينَ ٰامَنُوا عَلَيْكُمْ اَنْفُسَكُمْۚ لَ يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ اِذَا اهْتَدَيْتُمْۜ اِلَى الِله مَرْجِعُكُمْ جَميعًا فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا
كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
Ey iman edenler! Siz kendi sorumluluklarınıza dikkat edin. Siz doğru gittiğiniz takdirde yanlış yola sapanlar size zarar veremez. Hepinizin dönüşü Allah’adır ve yapmakta olduğunuz her şeyi o zaman Allah size bildirecektir.
(Mâide, 5/105)
26
... وَٰلكِنَّ الْبِرَّ مَنْ ٰامَنَ بِالِله وَالْيَوْمِ اْٰلخِرِ وَالْمَٰلئِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيّنَۚ وَٰاتَى الْمَالَ عَٰلى حُبِّه ذَوِي الْقُرْٰبى وَالْيَتَاٰمى
وَالْمَسَاكينَ وَابْنَ السَّبيلِ وَالسَّائِلينَ وَفِي الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّٰلوةَ وَٰاتَى الزَّٰكوةَۚ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُواۚ وَالصَّابِرينَ
فِي الْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ وَحينَ الْبَأْسِۜ اُوٰلئِكَ الَّذينَ صَدَقُواۜ وَاُوٰلئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ
…Erdemli kişi Allah’a, âhiret gününe, meleklere, kitaba ve peygamberlere iman eden; sevdiği maldan yakınlara, yetimlere, yoksullara, yolda kalmışlara, yardım isteyenlere ve özgürlüğünü kaybetmiş olanlara harcayan; namazı kılıp zekâtı verendir. Böyleleri anlaşma yaptıklarında sözlerini tutarlar; darlıkta, hastalıkta ve savaş zamanında sabrederler. İşte doğru olanlar bunlardır ve işte takvâ sahipleri bunlardır.
(Bakara, 2/177)
27
يَا اَيُّهَا الَّذينَ ٰامَنُوا اتَّقُوا الَله وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقينَ
Ey iman edenler! Allah’a karşı gelmekten sakının ve doğrularla beraber olun.
(Tevbe, 9/119)
28
يَا اَيُّهَا الَّذينَ ٰامَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَ تَفْعَلُونَ. كَبُرَ مَقْتًا عِنْدَ الِله اَنْ تَقُولُوا مَا لَ تَفْعَلُونَ
Ey iman edenler! Niçin yapmayacağınız şeyleri söylüyorsunuz? Yapmayacağınız şeyleri söylemeniz Allah katında çok çirkin bir davranıştır.
(Saf, 61/2-**3)
29
لَ يُؤَاخِذُكُمُ الُله بِاللَّغْوِ في اَيْمَانِكُمْ وَٰلكِنْ يُؤَاخِذُكُمْ بِمَا عَقَّدْتُمُ الَْيْمَانَۚ ...
Allah sizi kasıtsız olarak yaptığınız yeminlerden ötürü sorumlu tutmaz, fakat bilerek ettiğiniz yeminlerden dolayı sizi sorumlu tutar…
(Bakara, 2/89)
30
يَا اَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الَْرْضِ حَـلَلً طَـيِّبًاۘ وَلَ تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِۜ اِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبينٌ
Ey insanlar! Yeryüzündeki şeylerin helâl ve temiz olanlarından yiyin! Şeytanın izinden yürümeyin. Çünkü o sizin için apaçık bir düşmandır.
(Bakara, 2/168)
31
اِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزيرِ وَمَا اُهِلَّ بِه لِغَيْرِ الِۚله فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَ عَادٍ فَلَ اِثْمَ عَلَيْهِۜ
اِنَّ الَله غَفُورٌ رَحيمٌ
Allah size yalnızca murdar eti, kanı, domuz etini ve Allah’tan başkasının adına kesilmiş olanı haram kıldı. Ama biri zorda kalırsa, haksızlığa sapmadıkça, sınırı aşmadıkça kendisine günah yoktur. Biliniz ki Allah bağışlayıcıdır, merhametlidir.
(Bakara, 2/173)
32
وَقَٰضى رَبُّكَ اَلَّ تَعْبُدُوا اِلَّ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًاۜ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَا اَوْ كِلَهُمَا فَلَ تَقُلْ لَهُمَا اُفٍّ وَلَ تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَهُمَا قَوْلً كَرِيمًا. وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَان۪ي
صَغ۪يرًاۜ
Rabbin, kendisinden başkasına asla ibadet etmemenizi, anaya babaya iyi davranmanızı kesin olarak emretti. Eğer onlardan biri, ya da her ikisi senin yanında ihtiyarlık çağına ulaşırsa, sakın onlara “Öf!” bile deme; onları azarlama; onlara tatlı ve güzel söz söyle.
Onlara merhametle ve alçak gönüllülükle kol kanat ger. “Rabbim! Onlar nasıl küçüklükte beni şefkatle eğitip yetiştirdilerse şimdi sen de onlara merhamet göster” diyerek dua et.
(İsrâ, 17/23,24)
33
يَا اَيُّهَا الَّذينَ ٰامَنُوا قُوا اَنْفُسَكُمْ وَاَهْلِيكُمْ نَارًا وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ ...
Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun…
(Tahrîm, 66/6)
34
قُلْ تَعَالَوْا اَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ اَلَّ تُشْرِكُوا بِه شَيْـٔ اًۜ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًاۚ وَلَ تَقْتُلُوا اَوْلَدَكُمْ مِنْ اِمْلَقٍۜ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَاِيَّاهُمْۚ وَلَ تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا
وَمَا بَطَنَۚ وَلَ تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتي حَرَّمَ الُله اِلَّ بِالْحَقّۜ ٰذلِكُمْ وَٰصّيكُمْ بِه لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ
(Ey Muhammed!) De ki: Gelin, rabbinizin size neleri haram kıldığını okuyayım: O’na hiçbir şeyi ortak koşmayın. Anne babaya iyilik edin. Fakirlik korkusuyla çocuklarınızı öldürmeyin; biz, sizin de onların da rızkını veririz. Kötülüklerin açığına da gizlisine de yaklaşmayın. Haklı bir sebep olmadıkça Allah’ın yasakladığı cana kıymayın. İşte bunları Allah size emretti; umulur ki düşünüp anlarsınız.
(En’âm, 6/151)
35
وَاعْبُدُوا الَله وَلَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْـٔ اً وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَبِذِي الْقُرْٰبى وَالْيَتَاٰمى وَالْمَسَاكينِ وَالْجَارِ ذِي الْقُرْٰبى
وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ وَابْنِ السَّبيلِۙ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْۜ اِنَّ الَله لَ يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالً فَخُورًاۙ
Allah’a kulluk edin ve O’na hiçbir şeyi ortak koşmayın. Ana babaya, akrabaya, yetimlere, yoksullara, yakın komşuya, uzak komşuya, yakın arkadaşa, yolcuya, ellerinizin altında bulunanlara iyi davranın. Allah kendini beğenen ve böbürlenip duran kimseyi asla sevmez.
(Nisâ, 4/36)
36
يَا اَيُّهَا الَّذينَ ٰامَنُوا كُونُوا قَوَّامينَ لِِله شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِۘ وَلَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَٰانُ قَوْمٍ عَٰلى اَلَّ تَعْدِلُواۜ اِعْدِلُوا هُوَ اَقْرَبُ لِلتَّقْٰوىۘ وَاتَّقُوا الَۜله اِنَّ الَله خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ
Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutun, adaletle şahitlik eden kimseler olun. Herhangi bir topluluğa duyduğunuz kin, sizi adaletsiz davranmaya itmesin. Adaletli olun; bu, takvâya daha uygundur. Allah’tan korkun. Şüphesiz Allah yaptıklarınızdan haberdardır.
(Mâide, 5/8)
37
اِنَّ الَله يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالِْحْسَانِ وَاِيتَائِ ذِي الْقُرْٰبى وَيَنْٰهى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِۚ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ
تَذَكَّرُونَ
Muhakkak ki Allah adaleti, ihsanı, akrabaya karşı cömert olmayı emreder; hayâsızlığı, kötülüğü ve zorbalığı yasaklar. İşte Allah, aklınızı başınıza alasınız diye size böyle öğüt veriyor.
(Nahl, 16/90)
38
وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ اُمَّةٌ يَدْعُونَ اِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِۜ وَاُوٰلئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
Sizden, hayra çağıran, iyiliği emreden ve kötülükten alıkoyan bir topluluk bulunsun.
(Âl-i İmrân, 3/104)
39
...وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْٰوىۖ وَلَ تَعَاوَنُوا عَلَى الِْثْمِ وَالْعُدْوَانِۖ وَاتَّقُوا الَۜله اِنَّ الَله شَديدُ الْعِقَابِ
…İyilik ve takvâ hususunda yardımlaşın, günah ve haksızlık yolunda yardımlaşmayın.
Allah’tan korkun, çünkü Allah’ın cezası çetindir.
(Mâide, 5/2)
40
لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَٰتّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَۜ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فَاِنَّ الَله بِه۪ عَل۪يمٌ
Sevdiğiniz şeylerden Allah yolunda harcamadıkça iyiliğe asla erişemezsiniz. Her ne harcarsanız Allah onu bilir.
(Âl-i İmrân, 3/92)
41
لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهۜ وَمَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا ٰاٰتيهُ الُۜله لَ يُكَلِّفُ الُله نَفْسًا اِلَّ مَا ٰاٰتيهَاۜ سَيَجْعَلُ
الُله بَعْدَ عُسْرٍ يُسْرًا۟
Varlıklı olan varlığından harcasın, rızkı daralmış bulunan da Allah’ın kendisine verdiği kadarından harcasın. Allah kimseyi kendi verdiğinden fazlasıyla yükümlü tutmaz. Allah bir güçlüğün ardından bir kolaylık sağlayacaktır.
(Talâk, 65/7)
42
... وَالَّذينَ يَجْتَنِبُونَ كَـبَائِرَ الِْثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَاِذَا مَا غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَۚ. وَالَّذينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّٰلوةَۖ وَاَمْرُهُمْ شُوٰرى بَيْنَهُمْۖ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَۚ.
وَالَّذينَ اِذَا اَصَابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنْتَصِرُونَ
… (İman eden ve rablerine dayanıp güvenenler) büyük günahlardan ve hayâsızlıklardan kaçınırlar, öfkelendiklerinde dahi bağışlarlar. Rablerinin çağrısına uyarlar, namazı özenle kılarlar. İşleri de aralarındaki danışma ile yürür. Kendilerine verdiğimiz rızıktan başkaları için harcarlar. Onlara haksız bir saldırı yapıldığında elbirliğiyle kendilerini savunurlar.
(Şûrâ, 42/37-**39)
43
يَا اَيُّهَا الَّذينَ ٰامَنُوا اجْتَنِبُوا كَثيرًا مِنَ الظَّنّۘ اِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ اِثْمٌ وَلَ تَجَسَّسُوا وَلَ يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًاۜ...
Ey iman edenler! Zannın birçoğundan sakının. Çünkü zannın bir kısmı günahtır. Birbirinizin kusurlarını ve mahremiyetlerini araştırmayın. Birbirinizin gıybetini yapmayın…
(Hucurât, 49/12)
44
وَلَ تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِه عِلْمٌۜ اِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُٰؤادَ كُلُّ اُوٰلئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْؤُلً
Hakkında bilgin olmayan şeyin ardına düşme! Çünkü kulak, göz ve gönül, bunların hepsi ondan sorumludur.
(İsrâ, 17/36)
45
وَالسَّمَاءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْميزَانَۙ. اَلَّ تَطْغَوْا فِي الْميزَانِ
O (Allah) göğü yükseltti ve dengeyi koydu.
Sakın dengeyi bozmayın.
(Rahmân, 55/7-**8)
46
ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ اَيْدِي النَّاسِ لِيُذيقَهُمْ بَعْضَ الَّذي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
İnsanların kendi elleriyle yapıp ettikleri yüzünden karada ve denizde düzen bozuldu; böylece Allah -dönüş yapsınlar diye-işlediklerinin bir kısmını onlara tattırıyor.
(Rûm, 30/41)
47